فقط می خواهم بیام زیارت

اجازه می دین؟

یا امام رضا

گلدسته ات
كهكشانى است
كه سياهى شهر را تكذيب مى كند
پيرامون تو همه چيز بوى ملكوت مى دهد:
كاشى هاى ايوانت
و اين سؤال هميشه
كه چگونه مى توان آسمانها را
در مربعى كوچك خلاصه كرد.
و پنجره فولاد
التماسهاى گره خورده
و بغضهايى كه پيش پاى تو باز مى شوند...

طی 6 هفته گذشته اونقدر سرم شلوغ بوده که اصلا نفهمیدم پاییز اومده

و مهر ماه هم داره تمام میشه.

«مردم بندگان دنیایند و دین بازیچه ای بر روی زبانهای آنهاست‏» بحارالانوار، ج‏44، ص‏383

تا آنجا که من مطالعه کردم وقتی امام حسین(ع)می فرماید الناس اشاره به همه مردمان در سرتاسر زمان می کند زن و مرد، پیر و جوان، بزرگان و خردان

مشکل من در این یکی دو ماه اخیر این بود که اصلا نمی فهمیدم رابطه اتفاقاتی که بر سرمان می رود با  دین و اسلام چیست

اکنون می فهمم  معنی دین داری بعضی ها چیست. خیلی راحت است با چند حرکت و ظاهر سازی و نشان دادن یک تسبیح و  جای مهر بر پیشانی هر کس می تواند ادعای دینداری کند

اما در امتحانات الهی است که معلوم میشود دیندار کیست

معلوم می شود که دین چه کسانی برای یک لقمه نان بیشتر برای  یک سفره رنگین تر برای مقام برای یک وام چند ملیونی برای حفظ قدرت و خلاصه برای حب دنیاست.

حالا می فهمم که چرا کسی حق ندارد حوادث و اتفاقات  سالیان اخیر را با اتفاقات صدر اسلام مقایسه کند

چون اگر چنین اتفاقی بیافتد 4 نفر پیدا می شوند یک چنین جملاتی را پیدا می کنند و دست آنان که ادعای دینداری دارند و با این ادعا دنیایی انچنانی برای خود ساخته اند رو می شود

حالا می فهمم راز تنهایی علی(ع) حسن(ع) حسین(ع) و فرزندانشان چیست. راز غیبت امامی که 1300 سال است 313 نفر یار واقعی ندارد.  راز این همه دعا که برای تعجیل در ظهورش می شود و به جایی نمی رسد

راز اینکه در هنگام ظهورش آنان که ادعای یاریش را دارند اول کسانی هستند که در مقابلش می ایستند

رازش این است که دیندار واقعی وجود ندارد  و دین  بازیچه ای بر روی زبان مردمان است برای رسیدن به دنیایی که در آن به اسم دین هر کاری که دلشان می خواهد بکنند.

+شاید

- دنیا خیلی کوچکه؟

+شاید

-کوچک و بزرگ اصلا مگه فرقی هم میکنه؟

خوب آره فرق می کنه

توی این دنیاهای کوچک و بزرگ هر کسی جایی داره

هر کسی آرزویی داره

آرزوهای کوچک آرزوهای بزرگ

آرزوهای من اغلب کوچک بود

روزگاری...

آرزوی من اینجا بود

اینک اینجا آنقدر کوچک است که دیگر اندازه یک آرزو نیست

میگن اونجا که تو هستی پُرِِِِ ِ بارونِ بهارش

اینجا که من هستم اما بهار  معنایی ندارد

به دلم زده  که  امشب برم 

 برم خاکبوس خاک آستان امام رضا

به دیده ، سرمه کند ، خاک ِ آستان ِ رضا را

 دلی ، که مرکبِ همت کند ، سمند ِ قضا را

بزرگوار امامی ؛ که فیض ِ رحمت ِ عامش

به زیر ِ چتر ِ عنایت گرفته ، شاه و گدا را

مقیم ِ کوی ِ وصالش ، گره ز دل بگشاید

چو برگ ِ غنچه ، که بیند به خود ، نسیم صبا را

اگر شکسته دلی ، مومیای ِ رحمت ِ او جو

 شب پایدار نیست !

هنوز شب نگذشته ست ای شکیب ِ بزرگ
بمان که بی تو مرا تاب ِ زنده ماندن نیست !
 فروغ ِ صبح ِ دروغین فریب می دهدت
 خروس ِ تجربخ داند که وقت ِ خواندن نیست

                                                                        <<هوشنگ ابتهاج>>